Δέσμιοι της κούρασης

Τους έχω δει τους ανθρώπους πόσο λίγο προσπαθούν!!!Είτε πρόκειται για μια φιλία,μια δουλειά,μια νέα γνωριμία,έναν έρωτα,ένα όνειρο.Απογοητεύτηκαν νωρίς και δεν έχουν πια δύναμη.Δεν τους αδικώ.Και εγώ πληγωμένη καρδιά είμαι.Ίσως να έχω κάνει και εγώ κάποιους να δυσκολεύονται να προχωρήσουν.Να μην θέλουν να δώσουν τον εαυτό τους.Χαίρονται με τα λίγα και δεν πάνε για τα πολλά.Συμβιβάζονται.Αλλά αν δεν προσπαθήσουν,αν δεν βάλουν στόχους τότε τι κάνουνε?Εάν δεν κατασπαράξει ο ένας τον άλλον δίνοντας πόνο και αγάπη τότε γιατί να ζούνε?Εάν δεν δώσουν όλο τους το είναι ξανά και ξανά ποιά η ουσία?Γίνονται δέσμιοι της συνήθειας.Τους έχω δει τους ανθρώπους πόσο εύκολα κουράζονται!!!
Πώς να προσπαθήσω?Κουράστηκα!