Τ.Λ

Δώσε μου τα χέρια σου να κρατήσω τη ζωή μου. Σ’ εύρισκα, αγαπημένη, στο χαμόγελο όλων των αυριανών ανθρώπων. Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρά μου αγαπημένη μου.

Yστερα έρχόταν η βροχή. Mα έγραφα σ’ όλα μας τα χνωτισμένα τζάμια τ’ όνομα σου κι έτσι είχε ξαστεριά στη κάμαρά μας. Kράταγα τα χέρια σου κι έτσι είχε πάντοτε η ζωή ουρανό κι εμπιστοσύνη. Tα μαλλιά σου είναι μαύρα όπως μια νύχτα, στο στόμα σου ανασαίνει ολάκερη η άνοιξη…

Oλα μπορούσανε να γίνουνε στον κόσμο αγάπη μου, τότε που μου χαμογελούσες.

Στην πιό μικρή στιγμή μαζί σου, έζησα όλη τη ζωή.

Hξερες να δίνεσαι, αγάπη μου. Δινόσουνα ολάκερη και δεν κράταγες για τον εαυτό σου παρά μόνο την έγνοια αν έχεις ολάκερη δοθεί.

Θα ξαναβρεθούμε μια μέρα. Kαι τότε όλα τα βράδια κι όλα τα τραγούδια θάναι δικά μας.

Θά ‘θελα να φωνάξω τ’ όνομά σου, αγάπη μου, μ’ όλη μου τη δύναμη. Nα το φωνάξω τόσο δυνατά που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο καμιά ελπίδα πιά να μήν πεθάνει.

Ναι, αγαπημένη μου, πολύ πριν να σε συναντήσω εγώ σε περίμενα. Πάντοτε σε περίμενα…

Κι όταν βρεθήκαμε για πρώτη φορά-θυμάσαι;-μου άπλωσες τα χέρια σου τόσο τρυφερά σα να με γνώριζες από χρόνια. Μα και βέβαια με γνώριζες. Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρά μου, αγαπημένη μου…

Αγαπημένη, σου χρωστάω κάτι πιο πολύ απ’ τον έρωτα εγώ σου χρωστάω το τραγούδι και την ελπίδα, τα δάκρυα και πάλι την ελπίδα.

Τ.Λ

αυτό-πληγώνομαι!

είναι αυτός ο πόνος..όχι της αγάπης...αυτόν τον πόνο τον έχεις συνηθίσει...ξέρεις πως είναι...είναι κάτι άλλο,κάτι πιο σκοτεινό,πιο περίπλοκο!είναι το συναίσθημα του να πονάς γιατί ξέρεις ότι στα έφερε έτσι η καρδιά σου που θα χάσεις κάτι!γιατί έχεις συνηθίσει να χάνεις.να λες γιατί?και να μην παίρνεις απάντηση...να τριγυρνάς στον δρόμο,να κοιτάς τον κόσμο και να προσπαθείς να βρεις μια κίνηση που θα σου δείξει τι πρέπει να κάνεις,να ρωτάς τους φίλους σου για άσχετα ώστε από κει να βρεις μια λύση,να βλέπεις σειρές και να προσπαθείς να μπεις στην θέση των φανταστικών χαρακτήρων για να καταλάβεις,να ρωτάς τους φίλους σου ευθέως και να μην υπάρχει απάντηση καμιά!γιατί η απάντηση βρίσκεται σε αυτά τα δύο άτομα...τα οποία δεν μοιάζουν με κανέναν άλλον στον οποίο έψαχνες την λύση!το κλειδί είναι μέσα σου...μπορεί να μην το βρεις!να χάσεις μέρες,να τσακωθείς,να κλάψεις,να μείνεις πιο μόνη γιατί προσπάθησες για μια ακόμα φορά ακόμα να ακούσεις την καρδιά σου και αυτή σε κορόιδεψε...ΞΑΝΑ...ίσως και να μάθεις ότι αυτό το άτομο θα είναι πάντα εκεί για σένα και ότι είσαι τυχερή που το έχεις στη ζωή σου,ίσως και να ερωτευτείς,μπορεί να ήρθε η στιγμή να αλλάξουν τα πράγματα αλλά μεταξύ μας πιστεύεις ότι είσαι τόσο τυχερή που θα καταφέρεις να γίνουν όπως τα φαντάζεσαι?γιατί εμένα αυτός ο πόνος με τρώει...του να αισθάνομαι ότι ποτέ δεν θα έρθουν όπως τα έχω φανταστεί!και πίστεψέ με πονάει περισσότερο!γιατί δεν χάνεις ένα άτομο...χάνεις τον εαυτό σου!

θελω

Να αφήνω χαρτάκια στο σπίτι σου θέλω. 

Να γράφω παντού καλημέρα, να γράφω “σ’αγαπώ… σε θέλω”. 

Να τα κολλάω στους καθρέφτες, στο ψυγείο, στα ντουλάπια. 

Να αφήνω τα σημάδια μου στο σώμα σου, στο σπίτι σου, στη ζωή σου.

Να σου είναι δύσκολο να αποχωριστείς την παρουσία μου και να ξέρουν όλοι ότι είσαι δικός μου 

και μόνο. 

Η ζωή σου, η κάθε μέρα σου, χωρίς εμένα να μοιάζει άδεια. 

Αγάπη μου, θέλω τα βράδια να ξυπνάς και να ψάχνεις να με βρεις δίπλα σου. Να με έχεις 

ανάγκη, όπως σε έχω και εγώ.

Friday i'm in love!NOT!

Και το κοριτσάκι άρχιζε να πιστεύει ότι όλα ήταν ένα ψεμα!!!Δεν γινοταν να μην την θεωρουσε την καλύτερη του φίλη,πάντα του έδινε κάποιες απ'τις καραμέλες που είχε,πάντα διάλεγε να είναι μαζί του όταν παίζανε!του είχε πάρει για δώρο το αυτοκινητάκι που πάντα ζητούσε!και της είχε χαρίσει το πιο γλυκό χαμόγελο που είχε!και τώρα της είπε ότι όταν μεγαλώσουν δεν ξέρει αν θα είναι μαζί αλλά αυτός σίγουρα θα παντρευτεί την Σοφία!

Και γύρισε σπίτι στεναχωρημένη και κούρνιασε στην αγκαλιά της μεγάλης της αδερφής!Σήμερα ενώ πίστευα ότι με ήθελε αποδείχτηκε ότι δεν θα είμαι μεγαλώνοντας η πρώτη του επιλογή,πιθανότατα θα με ξεχάσει,είπε το κοριτσάκι που το έλεγαν Αγάπη!και η αδερφή της της απάντησε όσο είμαστε μαζί δεν θα γίνει ποτέ αυτό!με λένε Ελπίδα και δεν θα φύγω ποτέ από δίπλα σου!Και οι άνθρωποι μεγαλώνοντας ψάχνουν την ελπίδα και μαζί θα βρίσκουνε και σένα την αγάπη!

Έτσι είναι αυτός ο κόσμος,εγωιστικός,αλλα αν δεν αναζητήσεις την αγάπη ούτε στο τέλος δεν έχεις καταφέρει τίποτα!

Αποψε θα σ'ονειρευτω!ΞΑΝΑ!

Απόψε θα θελα να ρθεις και να μου πεις ΣΕ ΘΕΛΩ!

Τον τελευταίο καιρό αυτό μονάχα ήθελε,να της φανερώσει ότι είχε τα ίδια αισθήματα με κείνη για να νιώσει και πάλι ζωντανή,για να μπορεί να συνεχίσει! Όμως μ'αυτήν την σκέψη κοιμοταν κάθε βράδυ αλλά αυτό που ονειρευόταν ποτέ δεν συνέβαινε.Ζούσε δίπλα του,μαζί του αλλά στην ουσία χωρίς αυτόν.Και ο χρόνος περνούσε αλλά το όνειρο δεν άλλαζε.Θα μου πεις ήταν μόνο ένα όνειρο!Ναι αλλά ήταν το δικό της όνειρο!Και τι δεν θα δινε για να γινοταν πραγματικότητα!Και δεν ζητούσε πολλά το κορίτσι αυτο.Ζητούσε απλά να την αγκαλιάσει και να της πει ότι την σκέφτεται και ότι να ξέρει πως ό,τι και αν συμβεί θα είναι δίπλα της.Και να το εννοεί,όχι σαν τους προηγούμενους.Να της σφίξει το χέρι και να της πει ετοιμάσου γιατί τώρα οι δυο μας θα γράψουμε ιστορία,να την φιλήσει στο μάγουλο και εκείνη απλά θα του χαμογελούσε γιατί ήξερε!Ήξερε ότι θα υπήρχε μια ωραία ιστορία εδώ.Και ας κατέληγε να σπάσει την καρδιά της για ακόμη μια φορά.Εξάλλου όταν θα της έλεγε ότι την θέλει σίγουρα και τότε θα χτυπούσε τόσο δυνατά και θα ένιωθε ζωντανή που χαλάλι όλα τα άλλα!