Πάλι για σένα

Και ξαφνικά θέλω να γράψω...να γράψω για τι? Για ποιον? Για σένα?
Για σένα έγραψα τόσα και τόσα. Τα διάβασες όλα. Έκανα πως δεν τα εγραφα για σένα, έκανες πως δεν γράφονταν για σένα.
Όχι μόνο τα γραπτά, όλη μας η κοινή ζωή ήταν μια προσπάθεια προσποίησης του τι πραγματικά ένιωθα.
Όμως πια δεν χρειάζεται να κρύβομαι, δεν χρειάζεται να πονάω, δεν χρειάζεται να νιώθω. Να νιώθω ότι εγώ φταίω.
Μ'εκανες να νιώθω πως είναι κακό να έχω αισθήματα.
Όμως οχι πια.
Θα πονάει πάντα που το μόνο που πήρα ήταν μια ιδέα για το πως ειναι να ζεις μαζι σου.
Αλλά ξέρω οτι ειναι καλύτερα έτσι.
Μακριά ο ένας από τον άλλον.

Χωρίς τίτλο.

-Και πλέον δεν μιλάμε πια...
-Γιατί τι σου έκανε και αυτός?

Μια απλή κουβεντα. Μια κουβέντα που με εκανε να συνειδητοποιήσω οτι απομακρυνω σχεδόν τους πάντες από δίπλα μου πια. Φοβάμαι μην με αφήσουν αυτοί πρώτοι. Και στην πρώτη δυσκολία φεύγω εγω. Και όμως υπάρχουν κάποια άτομα που τα κρατάω στην ζωη μου με νύχια και με δόντια. Όσους υπήρχαν από παλιά. Γιατί όσους προσπαθούν το τελευταίο καιρό τους διώχνω έτσι?