14.3.15

Η στιγμή που ένιωσα ευτυχισμένη

Κάποτε όπως τα περισσότερα παιδιά ξεκίνησα φροντιστήριο στη δευτέρα λυκείου και εκεί γνώρισα απίστευτα άτομα..Με κάποια χάθηκα στην πορεία,κάποια μου παίξαν πουστιές αλλά είναι και τρία από αυτά τα οποία είναι φίλοι μου,όχι γνωστοί μου,όχι παρέα μου αλλά φίλοι μου!Με αυτά τα τρία παιδιά είχα βγει εχθές απλά για ένα καφέ στο στέκι μας και σε μια τέτοια απλή στιγμή που γελάγαμε και μιλάγαμε χωρίς κόμπλεξ ένιωσα πόσο ευτυχισμένη και τυχερή είμαι...ένιωσα και λίγο άσχημα με τον εαυτό μου που κατά καιρούς προσπάθησα να βρω κι άλλες παρέες οταν αυτή που έχω είνα ήδη υπεραρκετή..αλλά τουλάχιστον βρήκα το μονοπάτι μου και τώρα είμαι πιο σίγουρη από ποτέ ότι την αγάπη που έχω αξίζει να την δώσω απλόχερα σε αυτούς μόνο.Όταν έχεις πληγωθεί τόσες πολλές φορές είναι δύσκολο να μπορέσεις να αισθανθείς ξανά ότι θες να τα δώσεις όλα.Και εγώ όχι απλά θέλω να τα δώσω όλα αλλά ξέρω μέσα μου και ότι δεν θα πληγωθώ.Αν δεν είναι αυτό ευτυχία τότε τι είναι?Ένα ντόνατς που δίνεις στον φίλο σου,ένα γελάκι που κρύβεις όταν ο ένας κάνει πλάκα στον άλλον και το βρίσκεις αστείο αλλα δεν θέλεις να το δείξεις,μια ολόκληρη συζήτηση σχετικά με τους λόγους που χώρισε η φίλη σου και ταυτόχρονια χίλια άσχετα για να ξεχνιέται,το να ξέρεις τα νέα πρώτη γιατί δεν αντέχουν να μην τα μοιραστούν μαζί σου,η στιγμή που απλά θες να τους ακούς να μιλάνε γιατί παθιάζονται για τις απόψεις τους,τα νεύρα που έχεις με τον έναν από την παρέα αλλά μετατρέπονται σ'ένα φιλί στο μαγούλο όταν τον χαιρετάς στις 5μιση το πρωί,η στιγμή που ένας καφές μετατρέπεται σε ολονύχτα μάζωξη για ταινία σε σπίτι,ένα σουβλάκι που προορίζεται για σένα αλλά το δίνεις στον ερωτευμένο με το φαΐ της παρέας,η στιγμή που κανονίζεις την έξοδο της επόμενης μέρας με τόσο ενθουσιασμό αλλά και η στιγμή που γράφω αυτό το κείμενο και ανυπομονώ για όσα θα ζήσω και σήμερα μαζί τους.Βέβαια σε όλο αυτό μου έλειπε και η φίλη μου που δεν την γνωρίζω από το φροντιστήριο αλλά προστέθηκε στην πορεία στην παρέα και θα είναι μαζί μας σήμερα και ξέρω ότι αυτός είναι ο λόγος που θα περάσω ακόμα πιο ωραία και εύχομαι το ίδιο σε όλους σας.Εύχομαι να βρείτε τα άτομα που ξέρετε πως μια βόλτα μαζί τους θα σας γεμίσει χαρά,που θα σας κάνουν ευτυχισμένους,που θα κάνετε τις πιο ενδιαφέρουσες συζητήσεις αλλά και τα πιο χαζά μεθύσια.Και παρ'ότι γνωρίζω πως δεν υπάρχει άτομο που να το διαβάσει όλο αυτό εύχομαι καλό Σαββατόβραδο και πολύ αγάπη σε όλους σας,μείνετε δυνατοί θα βρείτε και εσείς αυτό που ψάχνετε!

Το ονειροπόλο Ελ

14.11.14

Φόβος οχι για πάντα

Με φοβίζει το για πάντα
Με φρικάρει
Να είσαι με κάποιον συνέχεια μαζί
Ποτέ ξανά μόνη
Αλλά και με ιντριγκάρει
Έτσι είναι η ζωή μάτια μου
Να βρεις αυτόν που θα βάλει τέλος στους φόβους σου
Αυτόν που δεν θα ξανα θες να είσαι μόνη

8.11.14

Θυμάσαι?

Θυμάσαι τότε που μου είπες ότι σου αρέσω?
Θυμάσαι που μου κράταγες το χέρι και χαμογελούσαμε?
Θυμάσαι που βλέπαμε μαζί ποδόσφαιρο?
Θυμάσαι που με φώναζες μικρή σου?
Θυμάσαι που μέναμε ξύπνιοι μέχρι αργά και μου αφιέρωνες τραγούδια?
Θυμάσαι που με φιλούσες και έλεγα ουαου, να το κάνουμε πιο συχνά?
Θυμάσαι που μου έλεγες πως μ'αγαπάς?
Θυμάσαι που μου υποσχέθηκες να είσαι δίπλα μου στα πάντα?
Θυμάσαι που έλεγες πως με θες στην ζωή σου?
Θυμάσαι που μου ράγισες την καρδιά?
Θυμάσαι που δεν σε έδιωξα?
Θυμάσαι που μου μιλούσες?
Θυμάσαι που σταμάτησα να σου μιλάω?
Θυμάσαι που δεν ήθελες να μου μιλάς?
Θυμάσαι που δεν ήσουν εκεί όταν σε χρειαζόμουν?
Θυμάσαι το πόσο ερωτευμένη ήμουν?
Θυμάσαι ότι έχουμε να μιλήσουμε 2 χρόνια και 7 μήνες?
Θυμάσαι τίποτα από αυτά?
Γιατί εγώ θυμάμαι
Και δεν θέλω να θυμάμαι μόνη
Οχι όταν από τότε ξενυχτάω μονίμως...

2.6.14

Be happy, don't use χάπι

Γαμώ την κατάθλιψη...
Και γαμώ αυτούς που σε φέρανε σε αυτό το σημείο..
Αλλα ακόμα δεν μπορώ να το καταλάβω.. Πως γίνεται να μην αγαπας έστω και λίγο την ζωή σου? Και εγώ έχω περάσει δύσκολα και πολλοί γνωστοί μου.. Κανείς δεν το βαλε κάτω. Το να τα παρατάς δεν είναι ποτέ η λύση.
Και αν βλέπεις τόσο χάλια την ζωή, έλα να σε πάω μια βόλτα, να σε πάρω μια αγκαλιά, να σου πω ένα ανέκδοτο, να πιούμε ένα κρύο τσάι κοιτάζοντας την Ακρόπολη και να φάμε marshmallows..
Και έλα μετά να μιλήσουμε για ωραία αγόρια ή κορίτσια, για μέρη που ονειρευόμαστε να πάμε, για τις αγαπημένες μας σειρές, τα αγαπημένα μας τραγούδια. Έλα να τα τραγουδήσουμε.. -Κάποτε είχα πει ότι το creep των radiohead είναι το αγαπημένο μου γιατί με εκφράζει πολλές φορές. Ο φίλος μου που του το είπα μόνο που δεν με έβρισε, μου λεγε οτι μ'άρεσε απλά γιατί είχα συνηθίσει να κλαψουρίζω... Και πόσο δίκιο είχε-
Γιατί όλοι μας είμαστε ιδιαιτεροι. Μπορεί να μην έχεις το τέλειο σώμα ούτε το χιούμορ που ταιριάζει στην εποχή. Έχεις όμως όνειρα, σκέψεις και ιδέες που κανείς τους δεν έχει. Έχεις εμπειρίες που εκείνοι δεν έχουν και αν είμαι εγώ πρόθυμη να τις ακούσω, σίγουρα υπάρχουν και άλλοι που σε ξέρουν περισσότερο και θέλουν και αυτοί να τα μάθουν.
Και πάνω απ'όλα όσο σημαντικός κι αν σου φαίνεται ένας γκόμενος στα 16-18 ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ. Και μπορώ ακόμα και αυτό να στο αναλύσω κοιτάζοντας την Ακρόπολη. Και να σου δείξω άτομα που δεν εχουν σπίτι και φαΐ, τους λείπουν τα απαραίτητα όχι απλα ένας γκόμενος.. Και οοοο κοίτα τους δεν τα έχουν παρατήσει ακόμα..
Πάμε τώρα να πάρουμε σε κάποιον μια τυρόπιτα να του φτιάξουμε την μέρα. Που ξέρεις μπορεί να σκεφτόταν να τα παρατήσει και να του σώσαμε την ζωή. Δεν είναι αυτός λόγος να σου γεμίσει την ζωή και να σε κάνει χαρούμενη???
Γιατί για μένα είναι ένας λόγος να είμαι χαρούμενη για τον υπόλοιπο μήνα τουλάχιστον :)

27.5.14

Πάλι για σένα

Και ξαφνικά θέλω να γράψω...να γράψω για τι? Για ποιον? Για σένα?
Για σένα έγραψα τόσα και τόσα. Τα διάβασες όλα. Έκανα πως δεν τα εγραφα για σένα, έκανες πως δεν γράφονταν για σένα.
Όχι μόνο τα γραπτά, όλη μας η κοινή ζωή ήταν μια προσπάθεια προσποίησης του τι πραγματικά ένιωθα.
Όμως πια δεν χρειάζεται να κρύβομαι, δεν χρειάζεται να πονάω, δεν χρειάζεται να νιώθω. Να νιώθω ότι εγώ φταίω.
Μ'εκανες να νιώθω πως είναι κακό να έχω αισθήματα.
Όμως οχι πια.
Θα πονάει πάντα που το μόνο που πήρα ήταν μια ιδέα για το πως ειναι να ζεις μαζι σου.
Αλλά ξέρω οτι ειναι καλύτερα έτσι.
Μακριά ο ένας από τον άλλον.