κοντά δυο μήνες

νιώθω πως χρειάζομαι να είμαστε μαζί...γιατί είναι και αυτό ρε γαμώτο που μπορεί να μην μιλάμε για λίγο αλλά ξέρω ότι είσαι εκεί για μένα και δεν αντέχω στην ιδέα ότι δεν θα μπορώ να σου στείλω ένα μήνυμα ή να σε δω ή να σε πάρω τηλέφωνο ή να σε φιλήσω ή να σε αγκαλιάσω...
μπορεί να μην είμαστε το ρομαντικό που πάντα ονειρευόμουν αλλά είμαστε ότι πιο αληθινό έχω μέχρι τώρα...σε εμπιστεύομαι...μιλάμε για διάφορα...λέμε πράγματα ακόμα κι όταν δεν μιλάμε..μόνο με τα βλέμματα μας, με τα χαμόγελα μας...
και ναι αυτό το χαμόγελό σου...αυτό είναι που με κάνει  να σε θέλω...είναι αυτό που με κάνει να προσπαθώ να είσαι χαρούμενος και να ευθύνομαι εγώ..να σε βλέπω να χαμογελάς στην αγκαλιά μου..και να με φιλάς και να με δαγκώνεις και να με σφίγγεις για να μην σου φύγω-...ανόητε δεν σου φεύγω...- και να παραπατάω και εσύ πάντα να με πιάνεις δίνοντας μου σιγουριά..
και να με πειράζεις γιατί ξέρεις πόσο μου αρέσει...να διαφωνούμε και ακόμα κι αν έχουμε και οι δύο επιχειρήματα να μην αλλάζουμε γνώμη..και να ισχυρίζεσαι ότι δεν είσαι ρομαντικός και εγώ να σου παραθέτω τα ρομαντικά που έχεις κάνει για μένα και ακόμα και τότε να λες όχι αλλά συγχρόνως το πόσο θα ήθελες εκείνη την στιγμή να ξαπλώναμε αγκαλιασμένοι μαζί και να κοιμόμασταν!
να μου μιλάς 2 ώρες στο skype για να μου μάθεις ένα καινούργιο παιχνίδι και αν και δεν μου αρέσουν τα ηλεκτρονικά να μ'αρέσει γιατί μου το μαθαίνεις εσύ και θα παίζουμε μαζί...να παίζουμε μια νύχτα στο παλέρμο και να είμαστε μαζί δολοφόνοι...στιγμές απλές αλλά αυτές με κάνουν ευτυχισμένη...
μου χάρισες την καλύτερη μέρα της ζωής μου...και αν εσύ λες ότι δεν θα με ξεχάσεις ποτέ από τώρα φαντάσου την συνέχεια μωρό μου...!!!