Και έχεις τον άνθρωπό σου να σου λέει ωραία λόγια...να τον αγαπάς μέχρι θανάτου...να του δίνεις τα πάντα και να θέλεις απλά να είναι εκεί να σε φιλάει...γιατί δεν χρειάζονται πολλά πράγματα για να ερωτευτείς κάποιον...αρκεί ένα χαμόγελο του που ξέρεις ό,τι προσδιορίζεται μόνο για σένα...μια ματιά του που σου λέει ήρθα για να μείνω στη ζωή σου...ξέρεις πως μετά από αυτό τίποτα δεν θα είναι ίδιο στη ζωή σου...είσαι σίγουρος ότι ενώ σου φέρνει τόση μεγάλη χαρά θα σου φέρει και την καταστροφή μετά...

Μετά...και πότε θα είναι το μετά κανείς δεν ξέρει...είναι το μέλλον που τόσο εύκολα μπορεί να αλλάξει...και ξαφνικά χάνεις τον μοναδικό άνθρωπο που ξέρεις ότι η ζωή σου χωρίς αυτόν δεν έχει νόημα...γιατί κουράστηκε...γιατί θέλει να δοκιμάσει νέα πράγματα...γιατί όσο και αν το θέλησες σε αυτή τη σχέση μόνο ο ένας από τους δύο ήταν ερωτευμένος ....ΕΣΥ.... και τώρα βλέπεις το άλλο σου μισό να φεύγει...και να είναι χαρούμενο..αντέχεις;μεταξύ μας άσε τους εγωισμούς στην άκρη...κανένας δεν αντέχει όταν χάνει τον άνθρωπό του...περνάει κάποιος καιρός και αποφασίζεις ότι εσύ είσαι πια μισός...χωρίς εκείνον...και πας να τον βρεις...να του πεις απλά κάτι που σου έχει λείψει...να πεις Σ'ΑΓΑΠΑΩ...και τότε είναι με κάποιον τρίτο..τόσο γρήγορα σε άφησε πίσω...

Και τελικά τι είναι λάθος; το ότι δεν θες να ξαναγαπήσεις ή ότι ενώ ήξερες το τέλος από την αρχή έδωσες όλο σου το είναι και τώρα έχεις μείνει λιγότερος και από μισός;

Και γιατί η αγάπη είναι υποτίθεται κάτι τόσο ωραίο αφού τις περισσότερες φορές φρύγει και απλά αφήνει πόνο;


Καληνύχτα όπου κι αν είσαι....